Skriflesing: 1 Pet 1:1-19

Preek:

Hierdie gedagte van ons geloof wat getoets word is een wat ek nogal gereeld by mense

hoor. Hierdie beeld van goud (of soms silwer) wat met vuur getoets (of gelouter) word, is

een wat ook ’n hele paar keer in die OT voorkom. En daar is iets mooi aan hierdie beeld,

of hoe? Die idee dat ons geloof gesuiwer word tot net dit wat eg en waar en mooi is

daarvan oorbly. En ons kan aanvoel dat dit so is, dat die egtheid van ons geloof blyk in die

moeilike tye; wanneer ons gedruk of uitgedaag word deur mense, omstandighede,

swaarkry.

Tog is ek ook soms bekommerd deur die beelde/assosiasies van God en die lewe wat

deur hierdie idee van ’n toets opgeroep word. Ek is ongemaklik as ons aan God dink as ’n

kwaai onderwyser wat ons wil uitvang dat ons nie goed genoeg is nie. Ek is ook

ongemaklik as ons altyd in oorsaak en gevolg dink oor die lewe – m.a.w. alles wat in ons

lewe of in die wêreld gebeur is iets wat of God of die duiwel gestuur het en daar is ’n

spesifieke en eenvoudige doel daarmee. As mens die groot prentjie van ons klein deeltjie

in die werklikheid en die geskiedenis, én die hele getuienis van die Bybel in ag neem so

oorvereenvoudige manier van dink net nie haalbaar nie.

As ’n mens Petrus se hele gedagtegang volg is Hy nie besig om gelowiges bang te praat

met ’n skoolmeester God nie, maar juis om hulle te troos en te bevestig in moeilike tye.

Petrus skryf aan “vreemdelinge in die wêreld wat verspreid woon”. Gelowiges in klein

gemeentetjies in die verskillende provinsies van Klein-Asië; sommiges van hulle Joodse

Christene (wat reeds nie meer tuis is tussen hulle mede-Jode nie) en ook nie tuis is tussen

hulle heidense bure nie; en saam met hulle allerhande vlugtelinge en immigrante uit ander

streke is hulle deur God geroep. Mense wat goed weet, die wêreld is nie my woning nie.

Ek kom nie tuis hier nie, ek pas nie hier in nie…

Dit is hulle status en identiteit in hierdie wêreld nie. Daarom herinner Petrus hulle dat

hierdie wêreld nie hulle finale bestemming/huis nie. Want hulle is uitverkorenes van God.

God, hulle Vader, het hulle vooraf bestem, afgesonder en verkies om aan Hom te behoort.

Hy skenk (genade; iets wat onverdiend van buite af aan ons gedoen word, sonder

verdienste!) uit sy groot ontferming, aan ons ’n wedergeboorte, nuwe lewe, deur Jesus se

opstanding uit die dood. Nou het ons ’n lewende hoop op ’n saligheid (redding/verlossing/

tuiskoms) wat seker, vas en ewig is; wat God by Homself vir ons veilig hou. Dit is klaar

gereed; al is dit nou nog nie geopenbaar nie, is die nuwe lewe in ons self die belofte en die

bevestiging daarvan.

Dit is vanuit hierdie geloofswerklikheid wat ons nou na die fisiese werklikheid kyk en dit

heeltemal anders interpreteer as iemand wat sonder geloof daarna sou kyk. Nou sien ons

dit is net ’n “kort tydjie” wat ons bedroef gemaak sal word, die vreugde is soveel groter en

soveel meer langdurig.

’n Baie belangrike ontdekking het my baie gehelp om die radikaliteit van die nuwe lewe in

Christus, die wedergeboorte (staan soms ’n bietjie weer stil by daardie woordjie!) beter te

verstaan. En dit ís basies die evangelie, ons sukkel net om ons harte en ons gedagtes

daar rondom te kry; dit kom hierop neer: skuld, skaamte en vrees verander ons nie.

Selfbejammering en selfkastyding gee ons ego mos ’n bietjie van ’n kick (o eks so sleg eks

so hopeloos!); en dan is ons vir ’n kort rukkie gemotiveer om met wilskrag self te probeer

om iets in ons lewe te verander. Maar dit sal altyd ’n tydelike opflikkering wees, en ons

met meer moedeloos laat en ons in hierdie selfverwytende sikuls laat beland. En dit is nie

egte geloof nie.

Egte geloof is om te leef in die ongeforseerde ritmes van genade; om te aanvaar, iets wat

ek nie self kan doen nie, het Jesus namens my gedoen. Ek is vrygespreek en vergewe.

Deur sy kruisdood en opstanding het Hy die nuwe lewe, ’n wedergeboorte, aan my

geskenk. ’n Egte geloof, en hierin lê die groot troos en bevestiging, lê nie in hoe hard ek al

probeer het, hoe ver ek al gevorder het nie; want daarmee saam hang altyd daardie vrees

dat ek uitgevang sal word, dat ek tekort skiet;

egte geloof lê nie in hardwees op myself nie.

Dit lê net daarin of ek bereid is om my onvermoë te erken, weer en weer, en die geskenk

te ontvang, myself oor te gee en toe te vertrou aan Jesus wat alles vir my gedoen het; om

in en deur Hom te leer oor die leef van hierdie nuwe lewe in al sy gestaltes.

Want dan leer ek, om in my beproewing, ook my magteloosheid te aanvaar as ’n

geskenk; dan begin ek die bevestiging beleef dat ’n suiweringsproses besig is om plaas te

vind, juis wanneer dit moeilik is, omdat dit my al hoe meer beweeg na die vryheid wat

hierdie genade bring. En dan kom ek in hierdie nuwe siklus waar die essensie van egte

geloof al hoe meer tot my deurdring: die waarheid en die skoonheid van geloof en van

God se onvoorwaardelike liefde al hoe meer aan my geopenbaar word.

Ek dink nie ons hoef in hierdie tyd te veel tyd te spandeer om uit te figure waar die coronavirus

nou eintlik vandaan kom nie. Ons kan ons aandag hou by wat God besig is om in

ons lewe en in ons wêreld te doen in hierdie tyd. Want ons harte is reeds geanker in ons

eintlike huis; ons toekoms is seker en vas; en daarom sien ons die tekens waar God se

nuwe wêreld besig is om vorm aan te neem.

Arundhati Roy, die beroemde Indiese skrywer, het ‘n verstommende essay in die Britse

Financial Times geskryf hierdie week. Oor Indië en die virus, maar ook breër, oor hoe dit ‘n

poort moet wees na ‘n nuwe wêreld.

“Wat ook al dit is, die coronavirus het die magtiges laat kniel en die wêreld tot ‘n halt geruk

soos niks anders kon nie. Ons verstand probeer nog opvang, hunker na ‘n terugkeer tot

normaliteit, probeer ons toekoms en verlede aanmekaar stik, weier om die skeuring te

erken. Maar die skeuring bestaan. En te midde van hierdie verskriklike wanhoop, laat dit

ons met die geleentheid om hierdie oordeelsdagmasjinerie wat ons vir onsself gebou het

te herdink. Niks sou erger wees as ‘n terugkeer na normaliteit nie. Oor die eeue het

pandemies die mensdom gedwing om te breek met die verlede en die wêreld op ‘n ander

manier te verbeel. Hierdie een is geensins anders nie. Dit is ‘n poort, ‘n hek, tussen een

wêreld en die volgende. Ons kan kies om daardeur te loop terwyl ons die karkas van ons

vooroordele en haat, van ons geldsug, ons databanke en dooie idees, ons dooie riviere en

rokerige hemel saam met ons sleep. Of ons kan liggies deurstap, met min bagasie, gereed

om ‘n nuwe wêreld te bedink. En daarvoor te veg.”

‘n Ander interessante artikel oor die onderwerp is deur die skrywer Charles Eisenstein.

“Covid-19 is soos ‘n rehab-ingryping wat die verslawende houvas van normaliteit

verbreek… wanneer hierdie krisis wegsak, sal ons die kans hê om te vra of ons wil

terugkeer na normaal en of ons nie miskien iets gesien het in hierdie breek van roetine wat

ons na die toekoms wil bring nie.

“Ons mag, nadat so baie mense hulle werk verloor het, vra of dit werk was wat die wêreld

die nodigste gehad het, en of ons arbeid en kreatiwiteit beter aangewend kan word. Ons

mag vra of ons regtig soveel lugreis nodig het, of Disneyworld-vakansies of

handelstentoonstellings. En watter dele van die ekonomie wil ons herstel, en watter dele

sal ons moontlik kies om te laat gaan.”

Nuwe geboortes is nie maklik nie. Ons as Christene weet dit; Ons ken die kruis. Ons

weet van pyn en droefheid. Maar ons ken ook die onuitspreeklike en heerlike vreugde van

opstanding en nuwe lewe. Mag net dit wat eg en suiwer is, saam met ons ’n nuwe

toekoms ingaan. Amen.